Κρασοκαταστάσεις.

Το κρασί λοιπον… ένα από τα αρχαιότερα αλκοολούχα ποτά. 

  

Προιόν ζήμωσης του σταφυλιού (Vitis Vinifera) ή του χυμού του (γλάυκος ή μούστος) και μόνο. Υπάρχουν και “κρασιά” από άλλα φρούτα ή σπόρους (πρόσφατα είδα κρασί από ρόδι) αλλά και από μέλι (Υδρόμελι) αλλά κρασί λέγεται μόνο όταν έχει ως βάση το σταφύλι.

Τα κρασιά τα ταξινομούμε αρχικά βάση του χρώματος σε λευκό ροζέ και κόκκινο.

Εδώ υπάρχει ένας εκτενέστερος χρωματικός κατάλογος

Δεύτερο χαρακτηριστικό ταξινόμησης είναι η γλυκήτητα του. Έχουμε λοιπόν Ξηρό, ημίγλυκο και γλυκό οίνο.

Κλασσικά γλυκά ελληνικά είναι το Vinsanto της Σαντορίνης, τα Σαμιώτικα (αν και βγάζουν και πολύ καλα ξηρά) και η Μαυροδάφνη. 

Τα περισσότερα κρασιά σε κυκλοφορία είναι τα ξηρά. Δεν θα αναφέρω ονόματα. Από το χύμα κρασί μέχρι και τα πιο ακριβά κρασιά στον κόσμο η πλειοψηφία είναι ξηροί οίνοι.

Στα ημίγλυκα έχουμε τους Santo του Τσάνταλη και κάποια ασύρτικα (γηγενής ποικιλία της Σαντορίνης). Υπάρχουν κιάλλες μάρκες απλά αυτά μου έχουν μείνει στο μυαλό.

Υπάρχει και κατηγορία ημίξηρος που έχουνε ενδιάμεσα σάκχαρα μεταξύ του ξηρού και του ημίγλυκου. Δεν έχει τύχει να δοκιμάσω ποτέ.

Ξεχωριστές κατηγορίες είναι τα αφρώδη (Σαμπάνια) και η ρετσίνα, τα οποία έχουν ξεχωριστά χαρακτηριστικά (ανθρακικό τα αφρώδη και Γευση ρετσινιού η Ρετσίνα).

Επίσης διαχωρίζουμε τα κρασιά βάση της χρονολογίας εσοδείας. Αυτό που λέμε καλή ή κακή χρονιά ισχύει σε μεγάλο βαθμό στα κρασιά.

Υπάρχει και το κριτήριο του terroir, που αντιπροσωπεύει το μικροκλίμα και τα γεωλογικά χαρακτηριστικά της περιοχής παραγωγής των σταφυλιών. Τα χαρακτηριστικά αυτά επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό το τελικό προιόν, ανεξαρτήτως της ποικιλίας των σταφυλιών και του τρόπου καλλιέργειας της αμπέλου. Είναι η βάση του Γαλλικού συστήματος ονομασίας και προστασίας των κρασιών τους. Οι ΠΟΠ ονομασίες π.χ. είναι ξεχωριστά terroir τα οποία παράγουν συγκεκριμένα κρασιά. Η Σαμπάνια δεν είναι η ονομασία του ποτού. Είναι αφρώδης οίνος που παράγεται στην επαρχεία της Καμπανίας (Champagne) στην Γαλλία. 

Παρόμοιες περιπτώσεις είναι τα Chianti (Τοσκάνη), τα Βουργουνδίας (Burgundy, Γαλλία), τα Μπορντό (Bourdeaux, Γαλλία) και πολλά άλλα. Στην Ελλάδα έχουν αναγνωριστεί στην Σάμο και την Σαντορίνη αν δεν απατώμαι και έχει ξεκινήσει η συζήτηση για την Νεμέα.

Υπάρχουν πολλά άλλα δευτερεύοντα χαρακτηριστικά (σώμα, επίγευση, άρωμα, διάρκεια κ.α.) τα οποία όμως λίγο πολύ καλύπτονται από τα προαναφερθέντα κριτήρια.  

Γενικά το κρασί επιδέχεται μεγάλης έρευνας στον θεωρητικό αλλά και δοκιμαστικό τομέα και γράφονται χιλιάδες σελίδες για αυτό κάθε χρόνο.

Ας το πάμε λοιπόν στο πιο πρακτικό μέρος.

Πως φτιάχνουμε σπιτικό κρασί. 

Αν έχετε δικά σας αμπέλια έχει καλώς έχουμε έτοιμη την πρώτη ύλη. Ειδάλως μπορούμε να αγοράσουμε από ιδιώτη σταφύλια ή μούστο. Αν πάρουμε μούστο γλιτώνουμε κάποια βήματα/χρόνο αλλά ο μούστος μπορεί να νωθευτεί (όχι συχνά αλλά συμβαίνει).

Θα χρειαστούμε,
Για τα σταφύλια:
 Σπαστήρα ή τσουβάλια και σκάφη (βάζεις τα σταφύλια στο τσουβάλι, το τσουβάλι στην σκάφη και πατάς. Ευκαιρία να πλήνουμε και τα πόδια μας).
Βαρέλια: ανοξείδωτα ή πλαστικά. Αφήστε τα ξύλινα για τους μάστορες και τους συνταξιούχους, απαιτούν ειδικές κινήσεις και γνώσεις και η καθαριότητά τους απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο. Αν διαλέξουμε με κάνουλα, πριν βάλουμε τα σταφύλια μέσα, βάζουμε στην εσωτερική πλευρά της κάνουλας σίτες ή/και θυμάρι μπόλικο για να μην μπουκώσει. Θα χρειαστούμε 2 τουλάχιστον (ένα για να μπουν τα σπασμένα σταφύλια και ένα για να ζημωθεί ο μούστος.)
Στίφτη:  Μηχάνημα για να στίψουμε τα σταφύλια. Δεν γνωρίζω κάποιο εναλλακτικό τρόπο. Απλά αγόρασέ το.
Λεκάνες: 2 τουλάχιστον για την μετάγγιση.
Κατσαρολάκι ή δοχείο με χερούλι: Για την μεταφορά και φόρτωση του στίφτη.
Αποστειρωτικό: Για την ασφάλειά μας.
Έναν καλό Χημικό: Στις περισσότερες πόλεις υπάρχει ένας επαγγελματίας. Θα μας κάνει τις αναλύσεις μας και θα μας συμβουλέψει για τυχόν επεμβάσεις. 

Για τον μούστο:
Βαρέλια: ανοξείδωτα ή πλαστικά. Αφήστε τα ξύλινα για τους μάστορες και τους συνταξιούχους, απαιτούν ειδικές κινήσεις και γνώσεις και η καθαριότητά τους απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο. Αν διαλέξουμε με κάνουλα, πριν βάλουμε τα σταφύλια μέσα, βάζουμε στην εσωτερική πλευρά της κάνουλας σίτες ή/και θυμάρι μπόλικο για να μην μπουκώσει. Θα χρειαστούμε 2 τουλάχιστον (ένα για να μπεί ο μούστος και ένα για να μεταγγίσουμε κατά την απολάσπωση/ωριμάσουμε/αποθηκεύσουμε.)
Λεκάνες ή Μακρύ λάστιχο: Για την μετάγγιση.
Ξύλινη Βέργα ή Πλάστη: Για το καθημερινό ανακάτεμα.
Αποστειρωτικό: Για την ασφάλειά μας.
Παραφινέλαιο: Για να καλύψουμε το κρασί. Με ένα 4λιτρο καλύπτουμε περίπου 300κιλά κρασί.
Έναν καλό Χημικό: Στις περισσότερες πόλεις υπάρχει ένας επαγγελματίας. Θα μας κάνει τις αναλύσεις μας και θα μας συμβουλέψει για τυχόν επεμβάσεις.

Καταρχάς σπάμε τα σταφύλια. Αυτό γίνεται με την βοήθεια ενός σπαστήρα (ειδικό μηχάνημα) ή με την κλασσική μέθοδο του πατήματος. Σε αυτό το στάδιο αφαιρούμε και τα κλωνάρια των τσαμπιών από το μείγμα μας καθώς και άσχημη γεύση θα βγάλει στο κρασί αλλά και έχει αρνητικές επιπτώσεις για την υγεία του καταναλωτή. Αν θέλουμε να βγάλουμε ροζέ ή κόκκινο κρασί τα σπασμένα σταφύλια μαζί με τον χυμό (μούστο) θα παραμείνουν σε βαρέλια για ένα διάστημα (από μερικές ώρες μέχρι και τρεις μέρες) ώστε να απελευθερωθούν οι χρωστικές ουσίες στο χυμό. Ειδάλως περνάμε στο επόμενο στάδιο αμέσως.

Σπασμένη Μαλαγουζιά

Σπασμένα μεικτά σταφύλια

Μείγμα χρωματισμού.

Επόμενο βήμα είναι να στίψουμε τα σταφύλια μας. Εδώ χρειαζόμαστε έναν στίφτη. Το μηχάνημα είναι πολύ απλό. Σε έναν δίσκο αποστράγγισης έχουμε έναν κοχλία (βίδα) και ένα αποσπώμενο περίβλημα από ξύλο με κενά περίπου μισού εκατοστού. Ο χώρος γεμίζεται με το μείγμα σταφυλιών και μετά καλύπτεται με ξύλινα έμβολα και έναν γρύλο. Χρησιμοποιώντας τον γρύλο, σπρώχνουμε τα έμβολα, πιέζοντας το μείγμα και αφαιρείται ο μούστος σχεδόν καθαρό από κομμάτια σταφυλιού.

Εδώ με μια κατσαρολίτσα μεταφέρουμε το μείγμα στον στίφτη.

Γεμίζουμε, Πιέζοντας καλά.

Πρώτα μπαίνουν τα μισοφέγγαρα για ομοιόμορφη εφαρμογή της πίεσης

Τάκοι πρώτο επίπεδο, προσοχή στις αποστάσεις από τα τοιχώματα.

Δεύτερο επίπεδο, και συνεχίζουμε ανάλογα με το μέγεθος του εργαλείου.

Ο μούστος συλλέγεται σε σκεύη.

Μούστος Μαλαγουζιάς, επάνω ο μουστος για το ροζέ.

 Ο μούστος συλλέγεται σε βαρέλια (ανοξείδωτα ή πλαστικά food grade) και προσθέτουμε αποστειρωτικό (ώστε να σκοτώσουμε ανεπιθύμητα βακτήρια και μύκητες) και αφήνεται να βράσει (να αρχίσουν την διεργασια ζήμωσης των σακχάρων σε αλκοόλη, ανακατεύοντας καθημερινά. Αποθηκεύουμε σε σκιερό, δροσερό μέρος. Τώρα θα προσθέσουμε και την μαγιά κρασιού αν έχουμε αδύναμο μούστο (10 βαθμών ή λιγότερο) και σε συνεννόηση με τον χημικό μας μπορεί να προσθέσουμε ζάχαρη (για να ανεβάσουμε αλκοολικούς βαθμούς) ή νερό (σε περίπτωση υψηλών αλκοολικών βαθμών) κατεπιλογήν πάντα. 

Φιλτράρισμα των αιωρούμενων.

Τελικό αποτέλεσμα Μαλαγουζιάς.

 Τα υπολείματα μπορούν να κομποστοποιηθούν και να επιστραφούν στα αμπέλια μας ή αν έχουμε τις άδειες ή απευθυνθούμε σε επαγγελματίες με τις απαραίτητες άδειες και πληρώσουμε και τους φόρους και τα τέλη για την παραγωγή οινοπνεύματος να τα αποθηκεύσουμε σε βαρέλια με αποστειρωτικό όπου θα μείνουν να σαπίσουν για κανά δίμηνο και μετά θα αποσταχθούν δίνοντάς μας ένα άλλο αλκοολούχο του αμπελιού, το τσίπουρο.

Τα υπολείματα του ροζέ.

Σε 14 με 25 μέρες κατα μέσο όρο ο μούστος έχει ολοκληρώσει την ζήμωσή του. Ένα στρώμα λάσπης έχει μαζευτεί στον πάτο του βαρελιού μας (νεκρές ζήμες και κομμάτια σταφυλιού. Ήρθε λοιπόν η ώρα να μεταφέρουμε το κρασάκι μας σε ένα καινούργιο βαρελάκι, αφήνοντας την λάσπη και ελάχιστο κρασί στο προηγούμενο βαρέλι (στάδιο απολάσπωσης). Αυτό επιτυγχάνεται ή με κάνουλες κοντά στον πάτο των βαρελιών (αν αγοράστηκε ή κατασκευάστηκε έτσι) ή παίρνοντας σιγά σιγά το κρασί από πάνω προς τα κάτω χωρίς να δημιουργούμε αναταράξεις ώστε να μην ενοχλήσουμε την λάσπη. Στο τέλος πετάμε την λάσπη. Επίσης μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και μικροφίλτρα σε αυτό το σημείο για καλύτερα αποτελέσματα. Εγώ φέτος στο ροζέ θα βάλω και κονιάκ σε αυτό το στάδιο δοκιμαστικά.

Το κρασί στο νέο βαρέλι θα καλυφθεί με παραφινέλαιο για να εμποδίσουμε την οξείδωση. Τώρα απλά περιμένουμε. Σε κανά μήνα με δύο θα έχουν φύγει και οι τελευταίες δυσάρεστες οσμές και θα έχει βγάλει αρκετά από τα χαρακτηριστικά του. Εμφιαλώνουμε ή μεταφέρουμε σε ασκούς για διανομή ή το κρατάμε στο βαρέλι και καταναλώνουμε υπεύθυνα.

Τα λευκά και τα ροζέ ξυνίζουν εύκολα σε σχέση με τα κόκκινα αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις. 

Κάτι τελευταίο. Το κρασί δεν είναι δύσκολο. Μην πτοείστε. Την πρώτη χρονιά μπορεί να βγεί κακό, μπορεί και όχι. Θα είναι όμως το κρασί σας. Και το κρασί που έφτιαξες εσύ πάντα είναι πιο νόστιμο. Για όσους έχουν κλίματα, έστω και 3-4 ρίζες, θεωρώ πως επιβάλεται. Εμείς το αντιμετωπίζουμε και ως μια ευκαιρία να μαζευτεί και η οικογένεια για ένα βράδυ πίνοντας από το περσινό κρασί όσο φτιάχνουμε το φετινό.

Στην υγειά σας λοιπόν και καλά κρασά!

Σταφυλοκατάσταση

Νέα Επιστάτης

Hail Xenu και καλώς σας βρήκα.

Μπήκε ο Οκτώβριος, τα κουνούπια επέστρεψαν με μεγάλη όρεξη και εμείς ετοιμάζουμε τις τάπες που θα πετάμε στα βαρέλια για να περνάει η ώρα.

Μιας και είναι η κρασοπερίοδος ξεκίνησε, ας πούμε για τα σταφύλια. 

Η χρονια ήταν περίεργη, από άποψη καιρικών συνθηκών, με τον Μάιο ειδικότερα να είναι από τους πιο κρύους και υγρούς των τελευταίων χρόνων. Αυτό προκάλεσε προβλήματα σε πολλές καλλιέργειες στην περιοχή αλλά όχι για τα κλίματα μου.

Τα Ραλί.

Αντιθέτως, η βλάστηση φέτος ήταν καταπληκτική. Από τον Μάρτιο κιόλας είχαμε μια πολύ ορεξάτη βλάστηση και τα κλίματα διετίας (έχω περίπου 40 που φυτεύτηκαν ξανά αρχές Μαρτίου) άρχισαν να δένουν καρπό στις αρχές Απριλίου. Σε κάθε φυτό υπήρχαν τουλάχιστον 6 τσαμπάκια.

Μιας και η χρονιά δεν ήταν παραγωγική αλλά ανάπτυξης δεν αφήσαμε πάνω από 2 τσαμπιά σε κάθε φυτό ώστε όλη η προσοχή να δωθεί στην δημιουργία δυνατού κορμού και  παρακλάδων. 

Βουκολικές Καταστάσεις

Επίσης, αν και δεν θα έπρεπε, ο περίεργος καιρός απέτρεψε τις περισσότερες ασθένειες με τις μόνες επεμβάσεις απο εμάς να είναι μια χαλκούχα και μια για μελίγκρα μέχρι τον Ιούνιο. 

Το μόνο μείον απο τον καιρό ήταν οι κλασικοί άνεμοι που πλήττουν την περιοχή τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου που ρίξανε καποια σύρματα στήριξης και κάτι κλαδιά απο ευκάλυπτους μέσα στο χωράφι, και σχεδόν ξυλώσανε τα κλίματα απο τις κλιματαριες στο σπίτι μου, αλλά και πάλι θα μπορούσαν να ήταν πολύ χειρότερα.


Από λιπάσματα ξεκινήσαμε με 50 γρ/φυτό 11-15-15 στα μέσα Φεβρουάριου, αρχές Απριλίου δόθηκαν αλλα 60 γρ/φυτό 20-20-20+ιχνοστοιχεία (μαγνήσιο, χαλκός, θείο, βόριο και καποια αλλα που δεν τα θυμάμαι) βιολογικής καλλιέργειας με επαναλήψης κάθε 20 μέρες μέχρι τα τέλη Μαΐου. Απο αρχές Ιουνίου (μόλις γυάλισε η ρώγα δλδ) μέχρι και την συγκομιδή τους στις 20 Ιουλίου, ακολουθήσαμε τροφοδοσία μέσω διαφυλλικού λιπάσματος, τρεις ψεκασμούς συνολικά. 

Η ρόγα πάνω δεξιά έχει χτυπηθεί από κοράκι

Η συγκομιδή είχε προγραμματιστεί για τις 25 Ιουλίου και περιμέναμε τουλάχιστον 100 κιλά καθώς κάθε τσαμπί είχε βάρος πάνω απο ενάμιση κιλό στα μέσα Ιουνίου. Πραγματικά εντυπωσιακά σταφύλια.

Βέβαια υπολογίζαμε χωρίς τον ξενοδόχο. Στην περίπτωση μας τα κοράκια. Στην αρχή λειπανε κάποιες ρώγες απο τα χαμηλά τσαμπιά, που μας έκανε να κατηγορησουμε τα σκυλιά μας και τα οποία ποντίκια της περιοχής. Μετά απο 2 ημέρες αντιληφθήκαμε πως οι πραγματικοί εχθροί ήταν τα κοράκια. 

Ενα σμηνος απο 50-80 κοράκια σηκώθηκε μέσα απο τα κλίματα μόλις μας αντιλήφθηκαν. Καθάριζαν το τσαμπί απο πάνω μέχρι κάτω μην αφήνοντας ούτε καν φλούδες. Μαζέψαμε αρων αρων όσα προλάβαμε, με τελική συγκομιδή κάτω απο τα 50 κιλά. 

Η απογοήτευση μεγάλη γιατί ακόμα και απο αυτα που σώσαμε ελάχιστα κομμάτια ήταν εμπορευσιμα, απείραχτα δλδ. Και θέλανε τουλάχιστον μια εβδομάδα ακόμα για να μαζευτούν.

Πάνω αριστερά είναι ένα πρώιμο τσαμπί Μαλαγουζιάς

Απο τις δοκιμαστικές ποικιλίες (crimson, autumn royal, κλπ) δεν πρόλαβα να δοκιμάσω ούτε μια ρώγα, εκτός απο δυο ρώγες Marroo που μου θύμισαν δαμάσκηνο.

Βέβαια σε σχέση με τα εισαγόμενα Ραλί που δοκίμασα απο διάφορα σούπερ μάρκετ τα δικά μου ήταν κλάσεις ανώτερα. Πιο γλυκά, με φλούδα τραγανή και όχι χοντρή που κολλάει στα δόντια και πιο ελκυστικά στο μάτι. Τι να κάνουμε, συμβαίνουν αυτα. Του χρονου θα ξέρω και θα πάρω τα μέτρα μου.

Βέβαια δώσανε πολλά καμπανάρια (μικρά δευτερεύοντα τσαμπιά) τα οποία εκτελέστηκαν για να μην χάσουν δυνάμεις σε άχρηστα (για εμένα) σταφύλια τα κλίματα. Είπαμε του χρονου πάμε για παραγωγή και η λέξη κλειδί ειναι η απόδοση. Ειδωμεν.

Η Μαλαγουζιά.

Εδώ τα πράγματα ήταν πιο περίεργα. Ορεξάτη και η Μαλαγουζιά, αλλά η μελίγκρα, το ωίδιο και το ακάρι της σκουριάς την ταλαιπώρησαν αφάνταστα. Σε μερικά ακόμα και τωρα, το ακάρι δεν λέει να υποχωρήσει. 

Έφαγε τα ίδια με το Ραλί απο λίπανση, με επιπρόσθετα ψεκασματα για τις προαναφερόμενες ασθένειες.

Σχεδόν 2 κιλά και δεν έχει ωριμάσει ακόμα.

Τέλη Αυγούστου έκανα το τρύγο. Μαζέψαμε κοντά στα 55 κιλά σταφύλια. Και εδώ ειναι το αστείο. Απορώ γιατί δεν το χρησιμοποιούμε περισσότερο το συγκεκριμένο σταφυλι. Πήραμε 30 κιλά μούστο. Λες και δεν είχε καθόλου σάρκα! Τόσο ζουμί δεν εχω ξαναδεί σταφύλι να βγάζει. Υπολογίζω πάνω απο 60% απόδοση σε κρασι. Βέβαια τα τσαμπουρα μετά δεν θα δίνανε και πολύ τσίπουρο, αλλά σαν κρασοστάφυλο με κέρδισε. 

Η ανάλυση απο χημικό έδειξε 13,7 βαθμούς πριν τελειώσει ο βρασμός, με ανώτερο όριο τους 14,2! Τα αιωρούμενα ειναι λίγο αυξημένα αλλά δεν με απασχολεί καθόλου, έτσι κι αλλιώς θα φάει φιλτράρισα πριν μπει στο βαρέλι.

Πολύ μούστος ρε παιδί μου!

Συγκριτικά τα κλίματα στο σπιτι μου δώσανε 110 κιλα μούστο, με 11,8 βαθμούς. Μάλλον το κόκκινο φέτος θα φάει κονιάκ...

Αυτά λοιπόν με τα κλίματα μου για φέτος. 

Παιδιά είχα στα σκαριά και μια υδροπονική κατασκευή σε θερμοκήπιο, μα τον Xenu και τον Thor, αλλά μπήκε στην μέση ο θεός ενφια και μου έκοψε την όρεξη. Οπότε υπόσχομαι σύντομα κάτι πιο απλό και εύκολο σε σύντομο ελπίζω άρθρο.

Καλό φθινόπωρο σε όλους και μην ακούσω καμμια μαλατσία περί χειμώνα. Έχουμε ακόμα πολύ καιρό για να χειμωνιάσει. Αν χειμωνισει απο στέρεα Ελλάδα και κάτω.

Η εποχή του τρίγου. Νεότερα από το Μεσολόγγι!

Αρθρο δεύτερο και καλό τρυγιτό σας εύχομαι. Θα εκμεταλλευτώ λοιπόν την συγκυρία και θα μιλήσουμε για τα σταφύλια σε παρακμή. 

Εδώ και μήνες επισκευάζω το πατρικό μου ώστε να γίνει η μόνιμη κατοικία μου. Για χρόνια η αυλή και ο κήπος ήταν παιχνιδότοπος στον οποίον ο πατέρας μου φρόντισε να φυτέψει καμμια 10ρια δέντρα ( 2 λεμονιές, 2 μανταρινιές ορτανικ, 2 πορτοκαλιές (1 ναβαλίνα, 1 βαλένσια), 2 κυδωνιές, 2 βερικοκιες, 1 ροδακινιά (γερμας) και 1 βανίλια ηλικίας 5+ ετών και τα πανε αρκετά καλά) και 62 με 65 κλήματα διαφόρων ποικιλιών. 

Ροδίτης

Δυστυχώς με όλες τις εργασίες και στο σπίτι και στο χωράφι, δεν ασχοληθήκαμε φέτος καθόλου με τα κλήματα με κακά αποτελέσματα.

Ας τα πάρουμε λοιπόν από την αρχή.

Ολα τα κλήματα έχουν στηθεί σε κρεβατίνες. Ο χώρος που βρίσκονται ήταν ουσιαστικά ο περιβάλλοντας χώρος του κοτετσιού και του κουνελώνα, οπότε λιπαινόταν "φυσικά" και δεν υπάρχει καμμια προστασία από τον αέρα, αν εξαιρέσεις πως βρίσκετε μέσα στο χωριό. Μιλάμε για μια ερασιτεχνική εγκατάσταση για να βγάζουμε το κρασί μας και τα σταφύλια μας.

Τα κλήματα (επειδή ειναι ένα κάρο οι ποικιλίες χρωστάω εκτενή αναφορά)

• Μοσχάτο Αμβούργου. Τρεις ρίζες. Η απόλυτη απογοήτευση. Δεν έχουν δώσει ποτέ σταφύλι. Σαν ποικιλία είναι από τις γνωστές και χρησιμοποιημένες αλλά οι δικές μου ρίζες δεν θα δουν άλλο καλοκαίρι.

• Σαβατιανό. Είκοσι ρίζες. Λευκό κρασοστάφυλο, με μεγάλη παραγωγή. Ειναι από τα βασικά σταφύλια, μαζί με τον ροδίτη, στην παραγωγή της ρετσίνας. 

• Ροδιτης. Δέκα ρίζες. Το έταιρο της ρετσίνας. Ναι μεν ειναι ροζέ ο καρπός αλλα δεν χρωματίζει το κρασί.

• Αιγιωργίτικο. 8 ρίζες. Κόκκινη ποικιλία με πολύ καλή απόδοση.

Αγιωργίτικο

• Σουλτανινα. 2 ρίζες. Το γνωστό λευκό επιτραπέζιο. Ήρεμα πράγματα.

• Superior. 4 ρίζες. Λευκό επιτραπέζιο. Πολύ φαί.

• Μαύρη Κορινθιακή. 2 ρίζες. Πολύ ωραίο επιτραπέζιο. Παραγωγικότατη και πολύ νόστιμη.

• Κέρινο. 5 ρίζες. Λευκό επιτραπέζιο με κουκούτσι. Αν δεν είχε κουκούτσι θα ήταν το καλύτερο επιτραπέζιο σε κυκλοφορία. Τεράστια τσαμπιά, καταπληκτική γεύση. Αλλά έχει κουκούτσι γαμωτο.

• Crimson. 4 ρίζες. Enough said.

• Ραλί. 4 ρίζες. Πολυβόλα.

• Ζαμπέλα. 2 ρίζες. Βγάζει το καλύτερο τσίπουρο αλλά απαγορεύεται η καλλιέργεια του γιατί ειναι υποκείμενο*

Ζαμπέλα

• Σιδερί

της. 2 ρίζες. Κόκκινο επιτραπέζιο με κουκούτσι. Ελληνική παλιά ποικιλία.

Σιδερίτης

• Cabernet Sauvignon. 1 ρίζα. Κόκκινο κρασοστάφυλο από τις πιο διαδεδομένες ποικιλίες.

Γενικά σχεδόν όλα τα κλήματα έχουν προσβληθεί από rust mite, ένα παράσιτο που την άνοιξη χτυπάει τους φρέσκος βλαστούς και το καλοκαίρι βγάζει εξογκώματα στα φύλλα από την πάνω πλευρά με την χαρακτηριστική απόχρωση της σκουριάς στο ανάλογο σημείο στην κάτω πλευρά του φύλλου.

Θα δούμε πως θα αντιμετωπιστούν γιατί ο κήπος θα τρέξει με βιολογικό σύστημα. Πρέπει να γίνει και κάποια πρόβλεψη για τον αέρα γιατί φέτος ο αέρας έριξε τουλάχιστον τα μισά σταφύλια μέσα στον Μάη (φρίκη).

Στα του τρύγου λοιπόν.

Αρχικά κόπηκαν τα αγιοργήτικα και το Cabernet. Έδωσαν περίπου 75 κιλα σταφύλι. Το σταφύλι σπάστηκε χειρωνακτικά και μπήκαν σε ένα βαρέλι να βράσουν μέχρι το στύψιμο (3 ημέρες αργότερα για να αφήσει χρώμα).

Δυο μέρες αργότερα μαζέψαμε τις υπόλοιπες ποικιλίες (ροδίτη και Σαβατιανό) τα οποία σπάστηκαν την ίδια μέρα με χειροκίνητο εργαλείο ( Ντάξει είπαμε είμαστε pro), πάντα σε οικογενειακό κλίμα και αποθηκεύτηκαν σε βαρέλια και αυτά. Συνολικά μαζεύτηκαν 380 κιλά σταφύλι και προσθέσαμε και αντιμυκητιακό.

Μούστος και θεάματα

Αφού κάτσανε για μια μέρα τα λευκά, διοργανώθηκε ελαφρό τσιμπούσι για το στύψιμο των σταφυλιών. Δυστυχώς φωτογραφίες δεν βγήκαν γιατί ο μόνος που ήξερε πως να τραβήξει ήμουν εγώ και τα χέρια μου ήταν καλυμμένα με μούστο. 

Τεσπα. Φτιάξαμε 60 κιλά λευκό και 160 κιλά ροζέ (γύρω στους 11 1/2 βαθμούς βγήκε) τα οποία βράζουν σιγούλια σιγούλια σε πλαστικό βαρελάκι και ανοξείδωτο βαρέλι αντίστοιχα. Καλόποιοτο να βγει, του χρόνου με Μαλαγουζιά θα γίνουν τουλάχιστον 3 διαφορετικά, να ξέρω τι βγάζω. 

Του χρόνου θα κατεβάσω και τα άλλα καλόπαιδα του hydrospot να το κάνουμε τριπλό θέμα.

Θα τα ξαναπούμε σύντομα χρωστάω πολλά.

Άλεξ

Υ.Γ. Ένα μικρό update από τα Ραλί στο χωράφι. Βγήκαν 4 τσαμπάκια. Εδώ ειναι αυτό που πιθανότατα θα προλάβει να ωριμάσει. 

* Υποκείμενο λεμε το κλήμα πάνω στο οποίο κεντράρουμε. Ειναι συνήθως ανθεκτικές ποικιλίες αλλά η Ευρωπαική Νομοθεσία απαγορεύει την καλλιέργεια τους.